Bij toeval word ik stand-in april 2006 voor een
assurantiekantoor, die een stoeltje heeft gekocht in een oldtimer voor een
puzzelrit en een goed doel. De opbrengst die dag is meer dan 20 duizend euro
voor weeskinderen in Peru. Niet geheel belangeloos worden die dag zakelijke
relaties uitgenodigd, die op hun beurt worden gefêteerd door een private-banking
groep, georganiseerd door een regionale Rotary Masters Heemstede Bennebroek (
“padvindersclub”.) Je zit net even iets anders in zo’n gesponsorde stoel. De
muziek wordt ten gehore gebracht door een fijn gelijnd orkest. Solist is het
sonore blaasinstrument, dat de verschillende Tempi levendig afwisselt in een
Allegro Moderato Legatissimo. Op het circuit onderdeel wordt het stuk in Alle
Brêve Fortissimo gebracht, de kracht gaat niet verloren, prachtig fijn besnaard
met een melancholische toon kracht. De dirigent gunt de solist even zijn vrije
cadens. In dit voorlaatste onderdeel van de puzzelrit gekenmerkt door een strak
gekaderd ‘decrescendo’ wordt alles in een passende omgeving neergezet. Zowel de
Ouverture als het Da Capo al fine wordt het bijzonder mooi Ritertando Diminuendo
geambieerd. In deze akoestiek spelen de achter aangedreven orkestleden in Presto
prachtig ingehouden nauwelijks gillend een excellente boventonen. Voor de dag
begon was de gastdirigent voor mij nog onbekend, maar na afloop van het diner
blijkt het een beminnelijke man, een herhaling wordt de invitatie meerijden op-
en neer naar het circuit Assen op 20 augustus 2006. In de stromende regen reden
wij terug met hagelbuien in een open auto met neergeklapt voorraam, ca 200 km
lang. Conclusie: liefhebberij voor Autosport kan soms heel ver gaan. ...
Lokatie: Hotel Duin & Kruidberg Santpoort Noord
Opnieuw bewerkt in volzinnen. Op die uitzonderlijk zachte lentedag in april
2006, wanneer het zonlicht aarzelend door een sluier van hoge wolken breekt en
de lucht ruikt naar pas ontwaakte aarde, neem je bij toeval plaats als stand-in
in de zorgvuldig gepolijste oldtimer van een regionaal assurantiekantoor. Het is
geen geplande rol, geen vooraf bedachte eer; het gebeurt zoals zoveel
beslissende momenten in het leven gebeuren — terloops, bijna achteloos. Toch
verandert dit ogenschijnlijk onbeduidende gebaar een gewone benefietrit in een
gelaagd en verrassend rijk tafereel, waarin uiterlijk vertoon en innerlijke
betekenis voortdurend om voorrang lijken te strijden. Het stoeltje waarin je
neerstrijkt is meer dan leer, vering en chroom. Het is een drempel, een
toegangsbewijs tot een wereld waarin liefdadigheid, netwerk belangen, nostalgie
en theatrale grandeur zich met elkaar hebben verstrengeld tot een zorgvuldig
geregisseerd geheel. Terwijl je de veiligheidsgordel vastklikt — een modern
detail in een verder tijdloos interieur — dringt het tot je door dat deze stoel
niet zomaar “gesponsord” is. Hij vertegenwoordigt een subtiele vorm van zakelijk
vernuft, slim verpakt in filantropische verpakking: geven zonder los te laten,
helpen zonder jezelf uit beeld te verliezen. De opbrengst van de dag, ruim
twintigduizend euro bestemd voor Peruaanse weeskinderen, wordt later met
hoorbare trots aangekondigd. Het bedrag klinkt indrukwekkend en is dat ook, maar
terwijl het applaus weerkaatst tegen de carrosserieën, voel je onder de
oppervlakte een andere dynamiek. Hier ontmoeten zakelijke relaties elkaar niet
toevallig, maar doelgericht, zorgvuldig ingebed in een decor van goede
bedoelingen. De gasten worden verfijnd onthaald door een private-banking groep
die haar rol tot in de puntjes beheerst, en die haar gastvrijheid op haar beurt
elegant heeft uitbesteed aan een regionale netwerkclub — een eigentijdse
"padvinders orde" waar kameraadschap, loyaliteit en wederzijdse belangen
moeiteloos samenvloeien. Rondom je glanzen de oldtimers in uiteenlopende tinten
ivoor, wijnrood en diep nachtblauw. Elk voertuig draagt zijn eigen geschiedenis,
zorgvuldig onderhouden en met liefde gerestaureerd. Bestuurders spreken elkaar
toe in een mengeling van technische termen, anekdotes en lichte bravoure,
terwijl vrijwilligers discrete aanwijzingen geven. Dan, bijna ongemerkt,
verschuift de aandacht: een elegant orkest heeft een positie gekozen, alsof het
decor plotseling een koninklijke ouverture vereist. De muziek vult de ruimte
zonder zich op te dringen. Ze balanceert tussen ingetogenheid en plechtigheid,
gedragen door een solist die een blaasinstrument bespeelt met een sonore warmte
die diep in je borstkas resoneert. Zijn toon is rond, gecontroleerd, maar nooit
afstandelijk. Hij speelt met de tempi alsof hij het publiek persoonlijk
toespreekt: een Allegro Moderato Legatissimo dat zich soepel om de aanwezigen
heen wikkelt, als een muzikaal lint dat verleden en heden samenbindt. Wanneer
het konvooi zich in beweging zet en het circuit opdraait, lijkt het orkest — of
misschien is het je verbeelding — van karakter te veranderen. Alsof de symfonie
zich aanpast aan asfalt, snelheid en verwachting. In een Alle Breve Fortissimo,
helder en krachtig, wordt het momentum van de rit gevangen. De motoren,
fijnbesnaard als snaren onder hoge spanning, laten hun mechanische melancholie
horen zonder schreeuwerig te worden. Ze brommen, zingen, ademen. De dirigent is
hier geen man met een stok, maar het samenspel van machine en bestuurder, dat de
solist een vrije cadens gunt: een moment waarin gas, techniek en intuïtie
samenvallen tot pure beweging. Halverwege dwingt het een na laatste onderdeel
van de puzzelrit tot vertraging en scherpte. Het contrast is voelbaar: een
Decrescendo dat alles terugbrengt tot overzicht, structuur en precisie. Kaarten
worden geraadpleegd, aanwijzingen herlezen, blikken uitgewisseld. De omgeving
lijkt zich gewillig te voegen naar deze nieuwe maatsoort — boerderijen met
verweerde gevels, houtwallen die het landschap ritmeren, verstilde dorpslijnen
waar de tijd lijkt te pauzeren. Het is alsof het landschap zelf begrijpt dat dit
de laatste maten van de compositie zijn en zich dienovereenkomstig gedraagt. Je
realiseert je dat de rit niet louter een route is, maar een zorgvuldig
gecomponeerde choreografie van indrukken, ontmoetingen en symboliek. Elk
kruispunt, elke pauze, elke versnelling draagt betekenis. Wanneer de ouverture
uiteindelijk plaatsmaakt voor het Da Capo al fine, ontstaat een ritmische
herneming die het geheel sluitend maakt. Het Ritardando Diminuendo waarmee de
dag langzaam naar zijn einde glijdt, voelt bijna filmisch aan: warm licht, lange
schaduwen, gesprekken die zachter worden. Dankbaarheid hangt in de lucht — deels
oprecht, deels gespeeld, maar altijd voelbaar. En dan, in de natuurlijke
akoestiek van het laatste traject, komen het achterwiel aangedreven
“orkestleden” nog één keer tot leven. In een Presto versnellen ze met ingehouden
bravoure, net onder de grens van uitbundigheid. Geen gillende tonen, maar wel
een rijke bovenlaag van harmonische boventonen die het geheel een onverwachte
grandeur verleent. Het is een afsluiting die tegelijk licht en groots aanvoelt —
een staande ovatie, niet in handen of stemmen, maar in motoren, landschap en het
fijn afgestemde samenspel tussen mens, machine en moment.
Start-Finish: locatie Duin- en Kruidberg, (verwijzing naar Wikipedia) puzzel
rit en autorally vanaf Santpoort Noord, Driehuis, Spaarndam, Haarlem, Heemstede,
Aerdenhout, Bentveld, Zandvoort • • en later op de kalender de reünie op circuit
Assen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten